Danas važeća predstava o političkoj stvarnosti izgrađena je na zanemarivanju dvije ontološke pretpostavke na kojima je utemeljeno biće (post)moderne politike. Naime, današnja svijest o političkoj stvarnosti ustrojena je na medijski proizvedenom uvjerenju da političke partije predstavljaju realne (autonomne) političke subjekte čije međuodnošenje oposredovano borbom za institucionalne pozicije unutar okvira nacionalne države strukturira ono što nazivamo politikom, pri čemu o svemu tome (o njihovom postojanju, imenu, programu i djelovanju) znamo uglavnom na osnovu njihovog medijskog predstavljanja.

Prva ontološka pretpostavka (post)moderne političke stvarnosti odnosi se na zanemarivanje činjenice da je sama ideja politike po svom karakteru bitno predmoderna. Tako na primjer Aristotel polis određuje eksplicitno kao zajednicu (a ne društvo) nastalu po prirodi (a ne po ugovoru), zbog čega politika (briga za polis) u svom biću i jeste dijakonija (služeće samoprinošenje slobodnih). Predmoderna politička stvarnost je otuda već a priori bila zasnovana na metafizičkim (teološkim) principima, to jest ona se sastojala u organizovanju društvenog života (ili uže političkih i ekonomskih odnosa) ali prema  načelu transcedencije, zbog čega sama politička (ili ekonomska stvarnost) kao takva nije bila nazavisna (autonomna, odvojena) nego upravo hijerarhijski uzglobljena u logosni poredak cjelokupne stvarnosti.

Međutim, polazeći od sekularne pretpostavke da su metafizička i fizička stvarnost razdvojene (ili čak da metafizička stvarnost ne postoji), moderna politička stvarnost (kao uostalom i društvena stvarnost koju ova prva i proizvodi) prestaje biti zasnovana na prirodnom (organskom, transcedentnom, logosnom) i postaje samozasnovana na sekularnom (organizacijskom, materijalističkom, ugovornom) načelu. Otuda organizovanje društvenog života (ili uže političkih i ekonomskih odnosa) više ne proizilazi iz metafizičke (teološke) dimenzije stvarnosti, nego iz sekularnog konsenzusa partikulariteta o isključivo njihovom matrijalnom interesu koji je proglašen univerzalnom vrijednošću. Zbog toga je politička (ili ekonomska stvarnost), mišljena isključivo materijalistički, kao takva postala nezavisna (autonomna, odvojena) od metafizičke dimenzije stvarnosti, što je opšta pseudoontološka pretpostavka za pojavu tzv. dinamičkog karaktera modernog društva. Jer tek djelimična ili potpuna negacija metafizičke dimenzije stvarnosti može da obezbjedi autonomiju političko-ekonomskih procesa čiji se entropijski karakter (težnja ka sve većoj neuređenosti) proglašava novovjekovnom idejom napretka (inače napredak je hrišćanski pojam koji za pretpostavku ima ideju opoviješćenog vremena i koji se stoga isključivo odnosi na eshatološko kretanje od prvog ka drugom mesijanskom trenutku).

Druga ontološka pretpostavka (post)moderne političke stvarnosti odnosi se na zanemarivanje činjenice da tzv. autonomija političkih subjekata (političkih partija) unutar „autonomne“ sekularne političke stvarnost nije moguća, jer ti takozvani politički subjekti nisu niti politički (već prije tehničko-administrativni) niti su pak subjekti nego sredstva (prenosnici ili nocioci) same logike sekularno-materijalističkog sistema koji ih i proizvodi, što im zapravo oduzima i političnost i subjektivitet i autonomiju, budući da nisu oni ti koji svojim autonomnim međuodnošenjem proizvode političku stvarnost nego upravo suprotno - sekularna (u sebi zasnovana) politička stvarnost proizvodi njih kao sredstva reprodukcije vlastite entropije. To dokazuje karakter sekularnih modernih političkih ideologija nastalih u političkoj povijesti Zapada koja je rezultat međuodnošenja dva osnovna subjekta zapadne civilizacije i to rimokatoličke kopnene osovine Vatikan-Njemačka i morske protestantske osovine Britanija-SAD. Naime, sve političke ideologije Zapada (demokratija, liberalizam, komunizam, nacizam, fašizam itd) imaju zajednički temelj: sekularni karakter tj. neutemeljenost u metafizičkoj dimenziji stvarnosti. Zbog toga što jesu samo različiti oblici sekularno samozasnovane političke samovolje koji nisu utemeljeni u logosnom poretku ukupne stvarnosti, njihov karakter je eksplicitno totalitaran a njihove ukupne posljedice po čovječanstvo neuporedive sa bilo kojom predmodernom pojavom (o čemu svjedoči prosta činjenica da nijedan predmoderni politički poredak nikada nije ni označen kao tatalitaran).

Otuda postaje sasvim očigledno kako i zašto se ono što nazivamo (post)modernom političkom stvarnošću nalazi u stalnoj regresiji (involuciji), čiji najočigledniji primjer predstavlja upravo „naše“ otpadanje (odstupanje, odvajanje) od „naše“ vlastite tradicije ili preciznie govoreći od tradicije naših predaka na koju mi (tradiciju) i na koje mi (pretke) uglavnom nominalno i bez ikakvog realnog identitetskog osnova polažemo pravo. Naime, sa uvođenjem komunizma (sekularnog političkog koncepta) i njemu svojstvene „partizanske politike“ (Nikolaj Velimirović) nastupio je radikalan slom naše samobitnosti. Hristocentrična struktura naše pravoslavne samobitnosti (zbog čega i nema razlike između Ruske i Srpske ideje) nasljeđena preko Svetog Save (a ustrojena na hijerarhijskom redosljedu kultura-društvo-ekonomija-politika odnosno Bog-zajednica-patrijarhalna domaćinska zadruga-teodulija), zamjenjena je sekularnom antropocentričnom strukturom samobitnosti protestantskog tipa (ustrojena na liberalnoj nepovezanosti politike, kulture, socijalnog i kulturnog odnosno moći, profita, individualizma i zabave). Na taj način je „naše“ političko biće od komunizma pa naovamo konstituisano heteronomno i heterokefalno i unutar tog istog horizonta se krećemo i danas, kada srpska državnost (bilo ona ostvarena kao što je to Srbija, bilo ona potencijalna kao što je to Republika Srpska), zapravo i nije srpska jer nije pravoslavna.

Od izuzetnog značaja za pravilno razumijevanje „naših“ identitetskih pozicija predstavlja uviđanje da je insistiranje na čisto etničkoj (etnos) identifikaciji (što je inače uobičajena identitetska preorjentacija bivših komunista) zapravo podjednako sekularno kao i insistiranje na prostorno-političkoj identifikaciji (demos), jer se kao osnovni principi takvog sabiranja mogu pojaviti samo principi krvi (etnos) i tla (demos). Zbog toga nam se, zahvaljujući komunizmu, kao dominantan princip identifikacije još uvijek nameće princip etničke (etnos) identifikacije - sabiranje u folklornim aspektima vlastitog identiteta tj. u zajedničkom porijeklu, jeziku, običajima i tradiciji (dakle sabiranje u onom što su stari Grci nazivali arhe), pri čemu nam sama eshatološka svrha ovog sabiranja i dalje ostaje nepoznata (Hrist kao eshaton).

Upravo zahvaljujući toj od komunizma preuzetoj logici (od komunizma koji nikada i nije bio ontološka suprotnost kapitalizmu jer i jedan i drugi kako veli Berđajev predstavljuju samo različite forme industrijalizma), „mi“ i dalje prihvatamo politiku kao najvažniju dimenziju društvenog života te unutar takve slike svijeta prihvatamo i tuđu volju „naših“ političkih elita koje su zapravo samo eksponenti ili rimokatoličke kopnene osovine Vatikan-Njemačka ili pak protestantske morske osovine Britanija-SAD.

Na taj način „mi“ kojima suština „nas“ i dalje ostaje nepoznata, po drugi put u „našoj“ povijesti prihvatamo političku stvarnost potpuno suprotnu našem civilizacijskom nasljeđu. Jer naprosto, političke elite nemaju mandat donošenja odluka civilizacijskog značaja. Ta odluka je već donešena. Tu osluku su donosili naši preci od Lazara do Gavrila. I upravo naša tradicija i jeste rezultat tog „odlučenja“ – na one koji slijede i na one koji su otpali.


Постави коментар

 
ТРЕЋИ ПРОСТОР © 2015. Сва права задржана. Прилагодио за веб Радомир Д. Митрић
Top